DE GULDEN MIDDENWEG Hoe en wanneer het plan precies tot stand kwam is niet duidelijk, maar aangezien Lajos en Erik al een tijdje het plan hadden eens met elkaar af te spreken en het Walibiseizoen weer voor de deur stond, ontstond er op een gegeven moment het idee om maar eens met z‟n tweeën naar Walibi te gaan. We zouden elkaar dan na een hele tijd MSN- contact voor het eerst in het echt zien op een plaats waar we allebei uit ons dak kunnen gaan. Deze ontmoeting werd gepland op 31 mei 2008, en Jos ging ook mee. Zo gingen we dus op zaterdag 31 mei 2008 met z‟n drieën naar Walibi World. Dat was ook wat afstand betreft een gulden middenweg, want we wonen te ver van elkaar vandaan om helemaal naar de ander zijn huis te gaan, en Walibi lag netjes tussen ons in en was dus voor beiden wel voldoende dichtbij.
OP ROLLETJES? Erik zou daar per openbaar vervoer heen gaan en stapt rond 7:30 in de bus, en Lajos en Jos stappen rond 8:15 in de auto. Rond 9:45 arriveert Erik bij het park, wachtende op de anderen, die net iets na 10:00 daar aankwamen. Dan kon het grote feest beginnen. Verbazend als dat misschien klinkt, ging alles precies zoals we dat hadden afgesproken. Tot dan toe ging alles dus op rolletjes. Een feest van achtbanen dus, dat echter niet helemaal compleet was, want Xpress ging niet op rolletjes deze dag: die was uit de roulatie door een ontplofte transformator een paar dagen eerder. Lajos wist dit de avond van tevoren, dus we waren voorbereid, maar het was toch jammer. We hadden dus gedurende de hele dag net iets minder keus, maar er zijn nog genoeg leuke attracties over om te kunnen afwisselen.
EL CONDOR IN VOGELVLUCHT Een paar minuten later stonden wij aan de andere kant van de ingangspoort: we waren in het park en er moest een keuze gemaakt worden waar we mee zouden beginnen. Al snel kwam Lajosv met het voorstel naar Space Shot te gaan, en daar was niemand op tegen en dus waren we al snel onze weg aan het banen naar de 60 meter hoge toren, die je gelukkig overal kunt zien staan.
Onderweg naar Space Shot kwamen we langs het pleintje van waaruit je naar El Condor loopt. Toen besloot iemand om ons plan om te gooien door voor te stellen om eerst in El Condor te gaan. Want, zo werd geredeneerd, het is nog vroeg en dus nog niet druk daar, en dat is „s middags wel anders bij El Condor.
Wij daar heen, en het was inderdaad niet druk. Dus wij zitten een kwartier later in de blauwe trein en gaan uiterst langzaam de hoogte in. Gelukkig ging de trein na het bereiken van de top als een speer naar beneden en voelden we onszelf inderdaad als een vogel in de lucht. De rit was beter dan verwacht, verrassend soepel en niet het schokken dat we gewend waren. Dat was dus een goed begin.
TERUG NAAR PLAN A We hervatten het oude plan en gingen richting Space Shot. Het was daar niet druk, dus na kort wachten waren we dan toch aan de beurt. Hoe hard je ook weet dat je gelanceerd gaat worden, het moment komt altijd onverwacht. Maar hij komt gelukkig altijd, en hij is gelukkig altijd even cool. Het scheelt echt dat, zelfs als Xpress uit de running is, er altijd nóg een lancering in het park te vinden is. En als je bij Space Shot bent, dan ben je dicht bij Goliath, dus dat was de logische keuze voor de volgende attractie.  
WALIBI WORLD TRIP REPORT VAN ERIK & LAJOS (Zoom eventueel een beetje uit zodat het wat overzichtelijker wordt) 31 mei 2008
 Een overal zichtbaar, maar verder verrassend goed weggestopt groen monster, dat je tijdens een bezoek aan Walibi World niet mag voorbijlopen. Dus zodoende gingen wij richting Goliath om een ritje te maken. Het is nog wel de snelste, hoogste, langste en steilste achtbaan van de Benelux!
Bij aankomst bleek dat ze met één trein reden, maar gelukkig was de rij niet zo lang dus de wachttijd viel mee. Binnen in het station, twee rondes voor wij aan de beurt zouden zijn, vertrok een trein plotseling leeg. Het doel werd even later duidelijk: de tweede trein werd ook op de baan geplaatst. Ook die vertrok eenmaal leeg voor een testrondje.
En eindelijk waren wij dan een tiental minuten later toch aan de beurt. Weliswaar niet helemaal vooraan, maar toch met aardig zicht op de baan voor ons, gingen wij dan in sneltreinvaart de lucht in, om daarna nog veel harder weer naar beneden te komen razen. Je kan zeggen wat je wil, maar Goliath blijft een genot van begin tot eind, waarbij momenten om tot rust te komen tijdens de rit zorgvuldig zijn vermeden en je pas tijd hebt om na te denken als de trein van deze reus na het korte remgedeelte tot stilstand is gedreven. Wil je een filmpje zien van Goliath, klik dan HIER. Dit filmpje is gemaakt in de wachtrij van Goliath door Lajos. De rij was ondertussen iets gegroeid en wij begaven ons weer richting de rest van het park.
POPULAIR IS NIET PER SE BEVREDIGEND Via het toilet gingen we richting Sherwood Forest, met Robin Hood en wat eten als ons hoofddoel. Tijdens het oppeuzelen van onze lunch hadden we zicht op de toch wel erg lange wachtrij voor Robin Hood, dus we besloten om deze nog even uit te stellen en wat anders te gaan doen. Maar eerst was het tijd voor het maken van wat foto‟s en een filmpje van Space Shot. Want ook off-ride blijft het een interessant apparaat. Deel je mening, bekijk dan het filmpje HIER.  
Hoe dan ook, gingen we na de pauze de andere kant op; richting Crazy River. Onderweg kwamen we heel toevallig (of was dat toch stiekem door iemand ingepland?) langs Excalibur. En Lajos had daar opeens heel veel zin in. Helaas voor hem was hij wel de enige, want de andere twee bleven liever aan de kant. Gezien de rit was dat achteraf misschien maar goed ook - voor hen. Maar op dezelfde manier was het voor Lajos natuurlijk dolle pret in de attractie die je vaker over de kop gooit dan bijna iedere andere attractie in het hele park. Hij had er overduidelijk van genoten, net als ongetwijfeld alle andere ongeveer 45 personen die tegelijk met hem waren gegaan.  
Nu vonden we het tijd voor iets rustigers. Voor zover je de Crazy River rustig kan noemen natuurlijk. Dus wij op weg naar Crazy River, en na enig twijfel - want het was niet echt zonnig weer - toch maar gewoon allemaal in de rij.
HET WATER BESLIST WIE ER NAT WORDT Een rij die niet opschoot, maar gezien alle stilliggende boten was dat ook niet zo vreemd - de attractie had storing. We bleven nog even staan - want Lajos wist te vertellen dat Crazy River nooit lang zonder storing opereert - maar toen een technisch mankement ook daadwerkelijk werd omgeroepen, zijn we toch maar omgekeerd en wat anders gaan doen. Goed, waar zijn we nog niet geweest? Het wilde westen! Dus wij richting de Flying Dutchman Goldmine, die zich in dat gebied bevindt. Een vrij afgelegen themagebied waar we op het moment toch wel in de buurt waren. Het mocht niet baten. De Flying Dutchman Goldmine had dan wel wagentjes rondrijden, maar er zat niemand in. De rij bewoog ook niet, dus na daar even te hebben gestaan hebben we geconcludeerd dat het nuttiger is om later terug te komen. Hoe dan ook wilden we nu na twee niet-werkende attracties te hebben bekeken - wat niet heel boeiend is overigens - nu toch wel weer een attractie betreden die wel werkt. En nog steeds hadden we wel zin in wat waterpret, dus wij richting El Rio Grande. De wildwaterbaan die door de attractie-critici van Coaster Kingdom wordt omschreven als de slechtste wildwaterbaan ooit met de beste boten ooit, was wat we wilden betreden op een dag waarop we nog geen zonneschijn hadden gezien. Of dat een goed idee is, blijkt later.
Druk is het er niet.  We verwachtten ook geen drukte, maar toch iets meer populariteit dan de attractie bleek te hebben, want het was toch wel erg rustig. Na een minuut of vijf wachten mochten we met z‟n drieën instappen bij een viertal Duits sprekende mensen, gelukkig maar, want ik wist dat deze attractie leuker is met volle boten dan met half lege.
Hoe dan ook was aan het begin al duidelijk dat Lajos de zondebok van ons bootje was, want hij kreeg de volle laag. De volle laag water, om precies te zijn. Gelukkig bleven de anderen ook niet helemaal droog - anders zou het wel erg oneerlijk zijn - maar Lajos had, om het zacht uit te drukken, net iets meer pech dan wij. Tja, het water - en het toeval - heeft besloten dat hij de klos was vandaag...
TIJD VOOR HOOGTE Hoe dan ook was het een leuke rit, maar niet voor herhaling vatbaar voor die dag. We wilden even uitwaaien, dus maar richting reuzenrad. Dat is tevens een goed moment voor de lunch en het maken van wat uitzichtsfoto‟s. Dat omdat het reuzenrad de enige plek in het park is om vanaf grote hoogte foto‟s te maken van allerlei attracties en de rest van het park.        
Goed, genoeg uitgerust, terug naar de actie! Goliath was ons toch wel erg goed bevallen, dus we gingen daar nog maar eens een kijkje nemen. We kwamen weer langs Space Shot - daar kun je niet omheen als je richting Goliath gaat - maar omdat de rij langer was dan we haden gehoopt, zijn we er toch maar voorbij gelopen. Goliath dus. De wachtrij was niet gegroeid, dus we hoefden niet lang te wachten - korter dan die ochtend zelfs. Nu maar eens op aandringen van Lajos en Jos de achterste helft van de trein uitproberen, en dat beviel ons ook wel.
Maar de rit was er niet minder om - volgens Lajos en Jos alleen maar beter. En omdat het zo opschoot en zo verdraaid leuk was, gingen we gelijk maar nog een keer - waarom ook niet.
Het beschrijven van anderhalve minuut durende rit vanaf het moment dat we instapten en de trein het station uit reed, tot het moment dat we in de remmen schieten, laten we over aan de fantasie van de lezer.
Lajos heeft ook nog een paar foto‟s gemaakt:  
We hebben er in elk geval van genoten, maar na twee keer was het tijd voor iets anders. Richting de rest van het park lopend, kwamen we bij de kartbaan aan, waar net een stel mensen aan het rondscheuren was. Nou is karts zien rondscheuren misschien niet zo heel boeiend - volgens Lajos ging „t helemaal niet hard en hij zal het wel weten, zelf vaak kartende - maar de ogenschijnlijke kunsteligheid waarmee sommige chauffeurs hun kart omgekeerd langs de weg parkeren tijdens de “race” is toch stiekem wel vermakelijk. Dus wij blijven even kijken totdat er een nieuwe groep start - want bij de start gebeuren vast de gekste dingen. Het starten liet even op zich wachten, en het resultaat viel eigenlijk nog wel mee: meermalen ging het nog net goed en vrij snel was de race weer zoals die hoort te zijn: iedere ronde stond er wel eentje in omgekeerde richting. De rest van de race was meer van hetzelfde, dus we gingen maar weer eens op pad richting een attractie. Eens kijken of Crazy River het nu wel doet… Ja, hij doet het. Maar aangezien de wachtrij erg lang was, gingen we toch maar een andere attractie doen.
Goed, welke welke wordt dat? Als “tussendoortje” maar even de Hudson Bay - het piratenschip. Alhoewel voor Erik een nieuwigheid, vonden we het alledrie leuk. Maar behalve dat, is het niet een attractie waarvoor je naar het park komt. Dus op naar een attractie waarvoor we wel zijn gekomen: een achtbaan dus. Maar eerst tijd voor popcorn.
En precies toen kwam daar het spectaculaire en enerverende moment dat het elektrisch aangedreven stoomtreintje van het park, de Walibi Express, het stationnetje binnenreed. Dus wij richting het elektrisch aangedreven stoomtreintje, want je dag kan niet meer stuk als je Goliath, El Rio Grande, El Condor én het elektrisch aangedreven stoomtreintje hebt gedaan... Net zoals tijdens een spannende film, was tijdens deze rit de popcorn zo op.
Bij het eerstvolgend station - waar ze nogal vreselijke popmuziek draaiden op een flink volume, maargoed, dat was dan ook Walibi Land - zijn we dan ook blijven zitten zodat we weer zouden uitstappen waar we instapten, om daarna in het volgende moment van besluiteloosheid te treden.
POPULAIR IS NIET PER SE BEVREDIGEND: TWEEDE POGING Voor de tweede keer pakken we een oud plan op en gaan we richting Flying Dutchman Goldmine, om te kijken of die nu wel in bedrijf zou zijn. Onderweg daarheen kwamen we langs Robin Hood, waar de wachtrij ineens korter was dan die ochtend. Nog steeds wel in trek bij de mensen, maar wel bij iets minder mensen dan voorheen op de dag. Dus wij gooien het plan weer om en kiezen voor Robin Hood. Toen ontstond het idee om maar eens helemaal achterin te gaan - een idee dat op dit moment nog heel aanvaardbaar klonk en we stemden dus ook allen in. Waar we echter geen rekening mee gehouden hadden, is dat Robin Hood ook al een stuk of zeven seizoenen draait en dus oud en hobbelig is geworden. En dat hebben we geweten. We weten niet of het voorin beter zou zijn geweest, maar achterin was het bar en boos wat betreft de soepelheid waarmee de trein door de baan raasde - of beter gezegd een totaal gebrek aan die soepelheid. De krachten die de trein op ons uitoefende leken niet netjes te zijn verdeeld, maar geclusterd in onaangenaame stoten die je normaal alleen in El Condor zou verwachten. En dat is jammer, want dat maakte de rit minder aangenaam dan hij had kunnen zijn.
Dus we gingen maar snel wat anders doen: Flying Dutchman Goldmine, want die wilden we immers nog doen. En gelukkig was deze inmiddels weer in bedrijf genomen, dus dat was mooi. Alhoewel, die wachtrij is best lang was voor een attractie van die afmeting. Maarja, een achtbaan blijft een achtbaan hè. En een wilde muisachtbaan blijft een wilde muisachtbaan, dus we wilden toch een ritje doen die dag, want een ritje Flying Dutchman Goldmine staat garant voor een minuut lang lol. Nee, langer dan één minuut is het niet, maar wel des te leuker. En hij kan pijnlijk zijn als je je niet goed vasthoudt overigens... maar verder was ie zoals we gewend waren: kort maar krachtig. Je vraagt je misschien af waarom je na moeilijk doen over krachten in Robin Hood, uitgerekend de Flying Dutchman Goldmine uitkiest om als volgende te gaan doen, maar laten we er maar even van uitgaan dat we daar een goede reden voor hadden. Bovendien waren de stoten in Flying Dutchman Goldmine lang niet zo vervelend - en bovendien veel voorspelbaarder - dan die van Robin Hood.
GRAND FINALE? We wilden een beetje groot eindigen, en er was niet veel tijd meer dus dat eindigen moest zo onderhand beginnen. We besloten om het begin te herhalen en richting Space Shot te gaan. En per ongeluk langs El Condor te lopen. En te besluiten dat we richting El Condor gingen, want dat mocht best een tweede keer, want eigenlijk is die best leuk als die niet schokt. Terwijl Jos aan de grond bleef, gingen Erik en Lajos los in ditmaal de rode trein. En dat was niet leuk. De rit was vergezeld van het onder achtbaanfans alombekende “headbanging” en werd gevolgd door hoofdpijn van het vele schokken. Of het nu ligt aan het tijdstip en dus de temperatuur van de wielen, of dat er een wezenlijk verschil tussen beide treinen is, weten we niet, maar „s ochtends in de blauwe trein is El Condor leuker dan „s middags in de rode.
Dus dit vergeten we zo snel mogelijk, de hoofdpijn trok gelukkig snel weer weg en het was tijd voor Space Shot. En ik denk dat we niet meer hoeven te vertellen hoe die is. Wel was het er gelukkig niet meer zo druk als midden op de dag, waardoor we niet lang hoefden te wachten. Het was dus binnen no-time dat we de attractie weer verlieten en voor de laatste keer richting Goliath zouden gaan.
En ook daar viel de drukte mee, alhoewel het ons niet de mogelijkheid gaf twee keer te gaan. Maargoed je moet een keer tevreden zijn, en met de laatste rit waren we dat ook zeker. Door een inschattingsfout kwamen Lajos en Jos (die graag hélemaal achterin wilden) bijna in een trein eerder terecht dan Erik, maar door een toevalstreffer (in de vorm van een lege zitplaats in die trein) kon Erik nog net op tijd alsnog in dezelfde trein mee. Dus was het met z'n drieën nog negentig seconden genieten van alle baanelementen die Goliath te bieden heeft, om vervolgens voldaan uit te stappen, en deze rit Goliath de laatste rit van deze dag te noemen, met uitzondering van de lange rit naar huis.
Want, de attracties zaten erop. Dat was het dan. We waren alledrie tevreden, en we hadden alledrie een leuke dag. Maar alles met een begin heeft een einde, zo ook een dag Walibi World. Dus gingen we maar op weg richting uitgang, dit was tevens het moment om de attracties te fotograferen die we voorheen waren vergeten waren vast te leggen.
Hoe dan ook kwam zodoende de uitgang in zicht, we lopen onder de poort door en dat maakt het einde van de dag Walibi definitief. Na kort maar krachtig afscheid lopen Lajos en Jos richting auto en Erik richting bushalte, en beginnen we alledrie aan de terugreis. We hadden er deze dag heel aardig weer bij. Niets bijzonders, nauwelijks zon, maar gelukkig wel droog en een hele nette temperatuur. Dat woordje “gelukkig” werd overigens flink versterkt in betekenis toen er gedurende de busreis vanaf het park richting Harderwijk een flinke regenbui over kwam waaien.
Al met al kunnen we tevreden terugkijken op deze dag. We hopen dat u bij het lezen van dit verslag net zo veel plezier heeft opgedaan als wij op de dag zelf, en bedanken u voor het lezen van ons verslag.  
Tekst is bedacht en geschreven door Erik. Presentatie en multimedia zijn verzorgd door Lajos.